Urte hasieratik dago indarrean lan erreforma, baina hilabete honetatik aurrera hasiko da osorik ezartzen, eta argiago ikusi ahalko dira bere ondorioak. Behin-behinekotasuna gutxitzea du helburu araudi berriak, eta, horregatik, sinplifikatu egin dira kontratu motak. Espainiako Gizarte Segurantzako Ministerioaren arabera, urteko lehen hiruhilekoan, Araba, Bizkai eta Gipuzkoan 12.300 behin-behineko bihurtu dira finko, bere hiru modalitateetan: lanaldi osoko finkoak (6.171), lanaldi partzialekoak (4.711) eta aldizkako finkoak (1.500). Aurrera begira, azken horiek haztea espero da, zenbait sektoretan oso zabalduta egon diren obra kontratuak desagertuko baitira soilik eraikuntzan mantenduko dira, baina baldintza jakin batzuekin.

Zer da aldizkako kontratu finkoa?

Aldizkako finkoa kontratu mugagabe bat da, eta tarteka egiten diren lanetarako erabili da. Adibidez, mahats bilketan-eta aritzen diren sasoikako langileak, arrantzaleak, kontserbetakoak, eta udako lanetako langileak, besteak beste hoteletakoak, sorosleak… Lan erreformarekin, kontratu mota hori izan dezakete langile guztiek. Kontratu mota hori dutenak enpresetako langile finkoak dira, eta hala jasotzen dira estatistiketan, nahiz eta aldi batzuk langabezian igaro.

Nola kotizatzen dute Gizarte Segurantzan?

Lan egiten ez den bitartean ez da kotizatzen, eta langabezia saria kobratzen da, langileak hori jasotzeko adina lan egin badu. Kotizazio modua ere ezberdina da: lan egindako egunen arabera egiten da, eta koefizientea altuagoa da: 1,33-1,61 egun lan egindako egun bakoitzeko. Gutxieneko oinarria ere beste modu batean kalkulatzen da. Jarduera aldia amaitzean, amaitzen den kasuetan, langileak kitapen bat jasotzen du.

Zer abantaila ditu?

Nagusiki, bat: enpresak langilea nahitaez deitu behar du kontratatutako jardueretara ekiten dion bakoitzean, edo enpresaren beste jarduera batzuetan egokitu behar du, aukerarik balego. Ez badu egiten, bidegabeko kaleratzea izango da. Badu beste abantaila bat: horrelako kontratuetan enplegatuari lan harremanaren aldi osoan pilatu duen antzinatasuna aitortzen zaio, ez bakarrik benetan lan egindako aldietakoa. Hau da, enpresa batean lau urte lanean daramatzan langile batek lau urteko antzinatasuna du, nahiz eta urte bakoitzean, adibidez, hilabete bat lan egin. Hala ere, lan erreformaren testuak ez du argi uzten nola aplikatu behar den antzinatasuna kalte ordainak jasotzean, bereziki kaleratzeetan. Gogoratu behar da kaleratzeetako kalte ordainak ez direla aldatu erreforman.

Zer dio lan erreformak arazo horri buruz?

Lehen begiratuan, badirudi lan erreformak esan nahi duela aldizkako langile finkoen antzinatasunak lan harremanaren iraupen osoa hartuko duela kontuan, kontratua hasten denetik. Hori horrela balitz, sasoikako langileak lau hilabetetan bakarrik lan egin izan balu ere, antzinatasuna kontratua sinatu zuenetik kontatuko litzaioke. Baina testuak ñabardura bat jasotzen du: egindako lanaren «izaeraren araberakoa» izango dela, eta «objektibotasun, proportzionaltasun eta gardentasun irizpideak» erabili behar direla. Irizpide horien interpretazioan arazoak sor daitezke. Zein lanetan hartu behar da kontuan denbora osoa, eta zeinetan ez? Negoziazio kolektiboetan zehaztu daiteke hori.

Diskriminatzailea izan daitekeelako utzi da horrela legean?

Hori izan daiteke arrazoietako bat. Demagun bi langilek kontratua sinatzen dutela urtarrilaren 1ean, eta uztailean kaleratzen dituztela, baina batek etenik gabe sei hilabete egin dituela, eta besteak aldizka egindako ordu guztiak zenbatuta hilabete kopuru bera egin duela. Biak kalte ordain bera jaso behar dute? Hala balitz, tratamendu diferentziala ezarriko litzateke. Horri gehitu behar zaio aldizka aritu denak langabezia kobratu dezakeela, edo beste enplegu batzuk izan ditzakeela.

Nola konpondu da arazo hau orain arte?

2020an, Espainiako Auzitegi Gorenak epai bat kaleratu zuen aldizkako langile finkoentzako kalte ordainak arautzeari buruz. Horren arabera, lan harremanaren iraupen osoa kontuan hartu behar da soldata osagarriak eta amatasun eta gaixotasun baimenak kalkulatzeko. Baina kaleratzeen kasuan ez zuen erabat argitu zer egin behar den.

Orduan, zein izan daiteke irtenbidea?

Orain arte, arazoak ez du garrantzi handirik izan, kontratazio modalitate nahiko marjinala izan delako. Uste da kontratu mota hori ugaritzean eta kaleratzeak daudenean, auzia epaitegietan ebatziko dela. Orain arte, auzitegien artean jarrera kontrajarriak egon dira; beraz, baliteke Auzitegi Gorenak ebatzi arte behin betiko interpretaziorik ez egotea.

Orain edo gero, Ukrainako inbasioak ekonomian dituen eraginak nozituko ditu lan merkatua azken urtean izaten ari den hobekuntzak, seguruenera; baina Eustatek urteko lehen hiruhilekorako eman dituen Araba, Bizkai eta Gipuzkoarako datuek islatu dute gerraren ondorio ekonomikoak oraindik ez direla gai izan langabeziaren jaitsiera eta okupazioaren hazkundea gelditzeko. Aztertutako epealdian gerraren hilabete bat baino gehiago sartzen da, eta, batik bat, ez dago zehatz jakiterik energiarekin lotutako krisiak zenbateraino zamatu duen lan merkatua, baina ez da asko izan; hori segurua da.

Eustaten arabera, beste 8.300 okupatu daude urteko lehen hiruhilekoan Araba, Bizkai eta Gipuzkoan; gainera, 8.300 langabe gutxiago daude urte hasiera honetan. Estatistika institutuak kalkulatu du 95.200 langabe daudela hiru lurraldeotan, eta 953.800 okupatu: hau da, 2021eko laugarren hiruhilekoan baino %0,9 gehiago. Horiek horrela, azken urtean okupatuen kopuruak gora egin du, 28.600 gehiago baitira, eta langabeen kopuruak, behera (19.200 gutxiago). Hala, azken hiru hilabeteetan, batez beste 921.300 afiliatu daude Gizarte Segurantzan izena emanda, eta horietatik %98,5 okupatuak dira. Espainiako Gobernuak asteon bertan jakinarazi du 982.867 direla apirilean kotizatzen ari diren langile kontratudunak Araba, Bizkai eta Gipuzkoan.

Okupazio datu on horiekin batera, langabezia tasaren jaitsiera iritsi da: %9,1era egin du behera, eta, horrenbestez, iazko laugarren hiruhilekoan baino zortzi hamarren apalagoa da. Biztanleria okupatuaren eta langabeziaren bilakaeraren emaitza gisa, jarduera tasa %56,3koa da 2022ko lehen laurdenean; iazko urte amaierako mailari eutsi dio, beraz. Azken urtean, langabezia tasak (2021eko lehenengo hiruhilekoan) %11tik %9,1era egin du behera: hau da, 1,9 puntu behera.

Lurraldeak eta generoa

Lurraldeka, Gipuzkoan okupazioak gora egin du, eta 6.200 okupatu gehiago daude; Bizkaian, berriz, 5.100 gehiago dira; eta Araban, 3.000 gutxiago. Hiriburuei dagokienez, Bilbon handitu da gehien okupazioa, eta 3.500 okupatu gehiago daude; ondoren Donostia dator (+1.100), eta, azkenik, Gasteiz, okupazioak behera egin baitu han: 2.600 pertsona gutxiago daude landun gisa.

Datu horiek aintzat hartuz, okupazio tasarik handiena Gipuzkoan dago, %71,1, eta, aurreko hiruhilekoarekin alderatuta, 1,2 puntu igo da; bigarren lekuan Araba dago, %68,5; azken hiru hilabeteetan 1,5 puntuko beherakada izan du, ordea. Bizkaian, berriz, okupazio tasak 0,7 puntu egin du gora, eta %67,9koa da.

Sexuari begira, okupazioaren gorakadarik handiena gizonen artean egon da (+5.800); emakumeen artean, berriz, 2.400 gehiago dira okupatuak.

Sektoreka aztertuz gero, zerbitzuetan (5.500 okupatu gehiago; +%0,8), lehen sektorean (1.400 gehiago; +%17,5), eraikuntzan (800 gehiago; +%1,4) eta industrian (700 gehiago; +%0,4) handitu da landunen kopurua. Hala, okupazio tasa 0,5 puntu igo da aurreko hiruhilekoaren aldean, 16 eta 64 urte bitartekoen artean, eta %69koa da urteko lehen zati honetan. Tasa hori %72,4ra iritsi da gizonei dagokienez, eta %65,7koa da emakumeen artean.

Okupatuen ikasketa mailari begira, berriz, okupazio tasaren igoerarik handiena goi mailako ikasketak dituztenen artean izan da (puntu oso bat gehiago), eta %84,2koa da jadanik. Lehen mailako edo gutxiagoko ikasketak dituztenen artean, berriz, okupazio tasa 0,8 puntu igo da, eta %60,3koa da. Azkenik, bigarren mailako eta erdi mailako ikasketak dituztenen artean 0,3 puntu igo da, eta %61,3koa da okupazio maila.

Familiak, hobetoxeago

2022ko lehenengo hiruhilekoan, Araba, Bizkai eta Gipuzkoan, 902.000 etxe inguru daude, Eustaten kalkuluen arabera, eta haietatik herenek ez dute pertsona aktiborik, aurreko hiruhilekoan baino 3.900 etxe gehiagok; hamar etxetik ia seitan pertsona aktibo guztiak daude okupatuta (600 familia gehiago); eta, gainera, etxeko pertsona aktibo guztiak langabezian dituzten etxeak 32.200 dira, aurreko hiruhilekoan baino 5.700 gutxiago.

Horrez gain, enplegua bilatzen ari den, bilaketarako kudeaketa aktiboak egiten dituen eta gainera lan egiteko prestasuna duen pertsona kopurua 95.200ekoa da: aurreko epean baino 8.300 pertsona gutxiago dira. Gizon langabeen kolektiboa 46.500 kidek osatzen dute, eta 4.900 gutxiago dira (-%9,5); emakume langabeak 3.400 gutxiago dira (-%6,5), eta guztira 48.700 dira urteko lehen hiruhilekoan .

Lurraldeen arabera, langabe kopuruak behera egin du Bizkaian (-7.000; -1,3), eta langabezia tasa %10ekoa da. Gipuzkoan, 24.000 pertsona daude lanik gabe, 2.400 gutxiago, eta langabezia tasa 0,7 puntu jaitsi da: %7koa da tasa. Araban, 1.000 langabe gehiago daude, eta langabezia tasa %10,4koa da, aurreko hiruhilekoan baino 0,8 puntu handiagoa. Hiriburuei dagokienez, Bilbon 6.200 langabe gutxiago daude; Donostian, 400 gutxiago; eta Gasteizen, berriz, 1.400 gehiago.

ELA, LAB eta ESK sindikatuek greba deitu dute Bizkaiko garbiketa sektorean apirilaren 26 eta 27an eta maiatzaren 10, 11 eta 12an. Beharginon soldatak 1.200 eurora igotzea eskatuko dute, besteak beste.

Langileen baldintzak murrizteko hartzekodunen konkurtsoan sartzea leporatu dio ELAk Bilboestibari. Horrela, makineria judiziala martxan jarRI da, eta horren lehen mugimendua konkurtso-administratzaile bat izendatzea izan behar da, datorren astean gerta daitekeena.

Langabezia tasa % 9,1era jaitsi da Euskadin lehen hiruhilekoan, eta 8.300 pertsona gehiago lanean ari dira. Gizonen langabezia tasa % 8,5ekoa da, eta emakumeena % 9,7koa. Euskadiko tasa Europar Batasunekoaren (% 6,2) gainetik dago, baina Espainiakoaren (% 12,6) azpitik.

Turismoarentzat izan den oztopo izugarri hori izateari utzi dio koronabirusak hein handi batean, jakinarazi dituzten azken datuei erreparatuta. Eustaten arabera, iazko martxoko turisten sarrerak halako bost egon dira aurtengoan Araba, Bizkai eta Gipuzkoan, eta kaleko paseo batean Donostian, Bilbon, Baztanen eta euskal kostalde osoan bertatik bertara ikusi ahal izan dena kopuruz azaldu du euskal institutuak: aurtengo martxoan 232.815 gaualdi gehiago izan dira iazkoan baino. Nafarroan, berriz, Iberiar penintsulako nekazaritza turismorik sendoena edukita, aterpe horien %87 egon dira beteak Aste Santuko egunetan. Turismoaren sektoreak izan duen bi urteko itolarria atzean geratzen hasi da, beraz.

Martxoan, hoteletako sarrerak %132,5 gehitu dira, eta gaualdiak, %146,5, urte arteko tasan. Guztira, 209.119 sarrera egon dira Araba, Bizkai eta Gipuzkoan, eta 391.781 gaualdi. 2021eko martxoan, 89.930 sarrera eta 158.966 gaualdi izan ziren. Atzerritarren sarrerak %31,6 izan dira, eta gaualdiak, %32,9; ehuneko hori askoz ere handiagoa da, ordea, Espainiatik, Kataluniatik eta Galiziatik etorritakoak ez baititu atzerriko multzo horretan sartzen Eustatek. Duela urtebete, euskal institutuak zenbatzen dituen atzerritarren sarrerak %14,7 izan ziren soilik, eta gaualdiak, %16,2.

Bistan denez, barne turismoa da nagusi oraindik ere sektorea suspertzen ari den aldagai gisa, baina, koronabirusak atzera egiten duen heinean, Iberiar penintsulatik kanpoko bisitari gehiago iristen ari dira, eta, horrekin batera, sektorea suspertuz doa gero eta hauspo handiagoarekin. Hala, aurtengo Aste Santu biziaren ondoren, eragileek hobetu egingo dituzte udara begirako aurreikuspenak.

Horiek horrela, Araban izan dira hotel establezimenduetako hileko sarreren %14,6; Bizkaian %43,7, eta Gipuzkoan %41,7. Gaualdiei dagokienez, Araban 58.902 izan dira, gaualdi guztien %15,0; Bizkaian 171.384 izan dira (%43,7), eta Gipuzkoan, 161.495 (%41,2). Hiru lurraldeetan, hala sarrerak nola gaualdiak nabarmen igo dira, eta atzerriko turistenak nabarmendu ditu Eustatek. Gipuzkoan igo da gehien gaualdien kopurua (%161,3); gero, Bizkaian (%152,2), eta, azkenik, Araban (%101,6). 2022ko martxoko batez besteko egonaldia 1,87 egunekoa izan da, eta 2021eko martxoan 1,77 egunekoa izan zen.

Okupazio maila handia

Araba, Bizkai eta Gipuzkoako martxoko okupazio maila %40,3ra iritsi da establezimenduen gaitasun osoa aintzat hartuta, eta % 50,2ra gelen arabera neurtuta. 2021eko martxoarekin alderatuta, hazkundeak %17,9 eta %19,9koak izan dira, hurrenez hurren. Errentagarritasuna, eguneko batez besteko tarifaren bidez neurtuta, 73,24 eurokoa izan da. Lurraldeari dagokionez, antzekoak dira balioak: Araban, 71,55 euro; Bizkaian, 73,55 euro; eta Gipuzkoan, 73,54 euro. Hiriburuen arabera, berriz, 86,11 eurokoa izan da Donostian; 76,98 eurokoa Bilbon, eta 62,97 eurokoa Gasteizen.

Aste Santuko datu zehatzak jakiteko, apirileko datuei erreparatu beharko zaie, hilabete barru ematen dituenean Eustatek, baina dagoeneko begi bistakoa da iazkoaren oso gainetik egongo direla. Nafarroan, esaterako, landa turismoko sektorean %87koa izan da okupazio maila. Bisitarien erdiak baino gehiago (%52) familian etorri dira; %36,6, bikotean; eta %11,1, lagunartean.

Kataluniatik iritsi dira turista gehienak Nafarroako landa turismoko etxeetara: iritsitako guztien %65 ia. Beste lurraldeetako euskal herritarrak dira hurrenak zerrendan, baina Madrildik ere asko heldu dira. Iberiar penintsulatik kanpokoak gutxi etorri dira, eta batez ere ingelesak izan dira.

Edonola ere, iazko Aste Santuko erreserbak halako bi izan dira aurten. Iazkoan %49koa izan zen okupazio maila. Izan ere, 2022ko Aste Santuko kopuruak %1 handiagoak izan dira pandemia aurreko azken Aste Santukoak baino, 2019koak baino alegia. %86koa izan zen okupazio maila orduan landa turismoko establezimenduetan.

Horrez gain, Nafarroako Kanpin Elkarteak jakinarazi du bungalow aterpeen okupazio maila %90-95ekoa izan dela. Lursailak, berriz, kanpadendak eta karabanak jartzen dituzten sailak alegia, %80 inguru bete dituzte Nafarroako kanpinek.

Inkestek diote Emmanuel Macronen eta Marine Le Penen artean aukeratu ezinik dabiltzala milioika hautesle, eta, ezkerrean bereziki, askok distantzia txikia ikusten dutela zentro-eskuineko eta eskuin muturreko hautagaien artean. Baina, baten zein bestearen programetan, ildo komunen bat ez ezik —zergak jaisteaz mintzatzen dira biak—, sakoneko aldeak ere badaude.

PENTSIOAK

Desadostasun handiak daude bi hautagaien artean. Emmanuel Macronek alde batera utzi du lehen agintaldian bultzatu zuen erreforma, baina ez, ordea, erretiroaren adina atzeratzeko asmoa. Sistemaren defizita txikitzeko, erretiroaren adina puntukako sistema baten bidez atzeratu nahi zuen lehen, eta era zuzenago batean orain: erretiroaren adin ofiziala 62 urtetik 65era pasatuta, progresiboki, baina «aintzat hartuta» lanpostu neketsuetan aritutakoen edo ibilbide oso luzekoen egoera. Aurreko erreformaren helburuetako bat zen erretiro erregimen bereziak (EDF, RATP…) desagerraraztea, eta horietan daudenak izan ziren erreformaren aurkako protesten lehen neurrian. Orain, beste modu batera ezabatu nahi ditu erregimen horiek: soilik orain lanean daudenei mantenduz, baina ez langile berriei. Gutxieneko pentsioa 1.100 eurora handitu nahi du (918 euro dira orain).

Marine Le Penek, berriz, alde batera utzi du erretiroaren adina 62 urtetik 60ra aurreratzeko duela bost urte egindako proposamena, baina 60 urterekin aurreratzeko aukera eman nahi die 40 urtez kotizatu duten langileei. Pentsioen eguneratzea berriro inflaziora lotu nahi du, eta gutxieneko pentsioa mila euroan jarri.

ENERGIA

Ukrainako gerrak subiranotasun energetikorako urratsak egitera bultzatu ditu Europako agintariak, eta ildo horri heldu diote Frantziako presidentegaiek. Biek egiten dute apustu zentral nuklearren alde, baina oso bestelako ikuspuntua dute energia berriztagarrien inguruan: Macronek itsasoko 50 parke eoliko eraiki nahi ditu, eta eguzki energiaren ekarpena hamar aldiz handitu; Le Penek, berriz, proiektu eolikoak eta fotovoltaikoak geratu nahi ditu, eta gaur egungo parkeak kendu. Prezioak jaisteko, Le Penek Europako merkatu bakarretik irtetea proposatu du.

EUROPA

Europako Batasunarekiko harremanetan oinarrizko desberdintasun bat dago bi hautagaien artean: Frantziaren subiranotasuna Europaren testuinguruan ulertzen du Macronek, eta EBren aurka, berriz, Le Penek. Macron europazale sutsua da —izar horien bandera zuri-gorri-urdinaren alboan ageri da bere kanpainan—, eta bere agintaldian buru-belarri sartu da EBren arazoetan, eskuz esku Angela Merkelekin. Bide horretan jarraituko duela agindu du. Berak bertan bultzatutako Versaillesko adierazpenaren ildotik, Macronek agindu du EBren autonomia energetikoa, teknologikoa eta militarra handitzeko urratsak egingo dituela.

EBrekiko mesfidantza da, ordea, ultraeskuinaren ezaugarrietako bat. Brexit-aren nahas-mahasak uxatuta edo, Le Penek alde batera utzi du EBtik eta eurogunetik ateratzeko proposamena, baina «nazioen Europa» deitzen duen batasun ahulago bat du xede. Bruselarekin etengabeko borroka izango luke bere promesak indarrean jarri nahi izanez gero, hala nola Frantziako legeak EBkoen gainetik egotea —ez da posible gaur egungo itunekin, horietan EBko legediak lehentasuna duelako—, Frantzia EBko argindar sistematik ateratzea, NPB Nekazaritza Politika Bateratutik eta Itun Berdetik irtetea, eta Frantziak nazioarteko merkataritza akordioak ez betetzea. Berez, Le Penek BEZean egin nahi dituen murrizketek ere Bruselaren ezezkoarekin egingo lukete topo, gutxieneko tasak finkatzen dituelako produktu eta zerbitzu batzuetarako.

ZERGAK

Macronek harro aldarrikatzen ditu bere agintaldiko zerga murrizketak, uste baitu haiei esker «lan egitea merezi» duela eta Frantzia leku erakargarriagoa dela orain inbertitzeko. Bigarren agintaldian urrats txikiak egin nahi ditu bide horretan: irabazi apaleko autonomoei gizarte kotizazioak jaistea, batera bizi diren bikote guztiek errenta zerga txikiagoa ordaintzea, ondorengotza zergatik salbuestea seme-alabek jasotako lehen 150.000 euroak, eta dibidendua banatzen duten enpresetan irabaziak banatzeko tresnak derrigorrezkoak izatea.

Urrunago doa Le Pen. Erosteko ahalmena handitzeaz mintzatu da bere kanpainan, eta horri bideratutako neurriak agindu ditu: zehaztu gabeko oinarrizko ehun elikagai eta higiene produktuk BEZ zergarik ez pagatzea proposatu du, eta energiaren gaineko BEZa %20tik %5,5era jaistea. Beste proposamen bat da gizarte kotizazioak ez ordaintzea beren soldatak %10 handitzen dituzten enpresek, eta 30 urtetik beherakoek errenta zergarik ez pagatzea, «Frantzian gera daitezen eta haien familia gure artean sor dezaten». Antzeko helburua izango luke enpresa bat sortu duten 30 urtetik beherakoen konpainiek sozietate zerga ez ordaintzea bost urtez.

Autobide guztien kudeaketa nazionalizatzea proposatu du Le Penek, bidesariak %15 jaitsi ahal izateko; irrati-telebista publikoak, kontrara, pribatizatu egingo lituzke, horiengatik ordaintzen den 138 euroko tasa kentzeko. Tasa hori kenduko duela ere esan du Macronek, baina ikus-entzunezko publikoaren independentzia bermatuz.

GIZARTE LAGUNTZAK

Macronek eskuinaren gustuko neurri bat jaso du bere programan: RSA edo oinarrizko errenta jasotzen duten guztiek gizarte zerbitzuak egin behar izatea. Langabezia saria erreformatu ondoren, orain proposatu du «eskuzabalago» jokatzea langabezia handia denean, eta zorrotzago, berriz, «enplegu asko betetzerik ez dagoenean».

Le Penek, bestalde, laguntza publikoen arloan erakutsi du garbien atzerritarrak Frantziatik ahalik eta urrutien nahi dituela. Bere programaren 22 neurri sortetatik lehenengoan heltzen dio gaiari: «Kontrolik gabeko immigrazioa» geratzeko erreferendum baten promesarekin batera, RNko buruak dio frantziarrentzat soilik gorde nahi dituela familia laguntzak, eta Frantzian gutxienez bost urte lanean egondakoei soilik eman nahi diela RSA. Gainera, enpleguan eta etxebizitza sozialetan «lehentasuna» eman nahi die frantziarrei.

Elon Muskek Twitterren erosketa negoziatu nahi du, 46.500 milioi dolarreko finantzaketarekin. Twitterreko akzioen % 9tik gora duen enpresaburuak 43.000 milioi dolarreko eskaintza publikoa egin zuen apirilaren 14an hori erosteko, unekoari kontrajarrita.

Euskadiko industri prezioak % 22,6 igo dira martxoan 2021eko hil beraren aldean. Prezioen igoera “energiaren sektoreetako igoera handiek” eragin dute.

Greba deitu dute maiatzaren 18, 24 eta 26rako Arabako metalgintzan. ELA, CCOO, LAB, USO, ESK eta CGT sindikatuek sektoreko ia 25.000 langileei hiru greba egunak babesteko eskatu diete, “lan baldintza duinak lortzeko”.